Onderhandelen met je ouders is niet altijd even gemakkelijk. Dat zal je zelf al wel eens ondervonden hebben. Maar hoe pak je het dan aan als je een afspraakje hebt, of naar een fuif wilt…? Een manier is om de vraag uit te stellen tot het laatste moment. Immers, een ja heb je, een nee kan je krijgen. Maar wist je dat deze methode maar 50 % kans op slagen heeft?

Dat moet toch een stuk beter kunnen!?

Om jou daarbij te helpen ontwikkelde Peter Adriaenssens enkele strategieën. Lees ze eens goed door en kies de strategie die jou het beste ligt. Zo kan je beginnen met het opvoedingsproces van je ouders.

Alle tips en strategieën kan je lezen in dit boek "10 manieren om je ouders te versieren" te verkrijgen in je plaatselijke bibliotheek of boekhandel.

• Strategie 1: Zet je ouders bij jou in de opvoedklas !

• Strategie 2: de communicatiejoint

• Strategie 3: Laat zien dat je verantwoordelijk bent

• Strategie 4: Breng je besluit als een vraag en gebruik correcte taal

• Strategie 5: Jij bent het voorbeeld

• Strategie 6: Het is dus niet voor mij hé, maar voor mijn toekomst!

• Strategie 7: Denk aan een onderhandelaar!

• Strategie 8: De beloning voor je ouders

• Strategie 9: Ik kies mijn eigen straf

• Strategie 10: Jij bent de winnaar… als je toegeeft

Strategie 1: Zet je ouders bij jou in de opvoedklas

Vaak proberen je ouders hun zin te krijgen door je te overtroeven. Ze verheffen hun stem, proberen de baas te spelen en willen het laatste woord hebben. Nogal logisch dat jij in een discussie net hetzelfde doet, je hebt het immers van hen geleerd! Meestal draaien zulke discussies op niets uit. Daarom moet je creatief zijn en een andere aanpak zoeken.

Hoe beter je voordoet hoe het wél moet, hoe meer kans dat je ouders dat gaan overnemen. Als je dus leert voor jezelf te praten, geef jij ze het goede voorbeeld en gaan ze daar naar handelen.

Om winst te boeken moet je er wel heilig in geloven dat jij je ouders kán opvoeden, net zoals zij met jou doen.

Maar je moet ook kunnen accepteren dat je ouders hebt. Ze zijn er nu eenmaal, daar kan je niets aan veranderen. Als je ze laat voelen dat ze mogen meedoen en dat jij daar respect voor hebt, worden ze minder weerbaar. Op die manier is de weg vrij voor jou om je doel makkelijker te bereiken.

 

Strategie 2: de communicatiejoint

Een communicatiejoint is een strategie die wat doet aan een ontspannen sfeer. Mensen vinden het leuk om verwend te worden. Je kan eens de tafel dekken, je kamer opruimen, koken,… Aan jou de keus! Je brengt je ouders zo in een verdoofde roes, wat het voor jou weer makkelijker maakt om je vraag af te vuren.

Zo maak je een communicatiejoint:

-kies het goede moment
-begin met iets positief
-gebruik correcte taal
-laat uitschijnen dat je het niet voor jezelf doet, maar om iets bij te leren
 

Strategie 3: Laat zien dat je verantwoordelijk bent

Probeer je ouders te overtuigen dat je echt wel weet waar je mee bezig bent, en je zelf verantwoordelijk bent. Laat dus horen dat je het belangrijk vindt om op jezelf te letten. Je aanvaardt dat je ouder bezorgd is, maar je speelt het zo dat die moet vaststellen dat jij zelf alle touwtjes in handen hebt. Zorg dat je hen voor bent!

Mensen voelen zich beter als er naar hen geluisterd wordt, zelfs al zijn hun problemen daarmee niet opgelost. En wie zich beter voelt, staat nadien meer open voor de mening van de andere. Dat effect willen we benutten voor de gesprekken met je ouders.

Zo maak je een goede opbouw:

• stel een vraag die in de richting van je doel gaat. Vraag bijvoorbeeld: “Wat vind je eigenlijk van fuiven?”

• luister actief naar de reactie, laat horen dat je geïnteresseerd bent

• laat horen dat je het serieus neemt. Praat mee met je ouder, ook al ben je het niet met hem/haar eens

• ga nu op je eigen doel af

Het kan ook gebeuren dat je ouder een totale andere kijk op iets heeft dan jijzelf. Hoe ga je dan daarmee om? Je moet natuurlijk niet doen alsof je het eens ben, daar bereik je niets mee. De beste manier is luisteren naar je ouder en creatief zijn in het veranderen van zijn/haar standpunt.

Als je echt de tijd neemt om te luisteren naar wat je ouders zeggen, en dit toont met je lichaamshouding, beïnvloed je hun gedrag. Zij gaan dan op hun beurt ook echt luisteren naar jouw argumenten.

 

Strategie 4: Breng je besluit als een vraag en gebruik correcte taal

Formuleer je besluit in de vorm van een vraag. Zeg bijvoorbeeld: “Het zou leuk zijn als ik vanavond mee zou mogen naar de film met een paar vrienden. Vind je het goed als ik meega?” en niet “Ma, ik ga straks naar de film”. Als je je vraag lief presenteert, heb je gegarandeerd meer succes.

In een ruzie worden vaak verwijten van de ene naar de andere kant geslingerd. Maar wat bereik je daarmee? Ok, je bent uitgeraasd, maar zit nadien wel met een schaamtegevoel. Je kan het ook anders aanpakken. Probeer kalm te blijven en laat je ouder uitrazen. Erna kan je dan je eigen gevoelens vertalen en jouw visie op het probleem geven. Als je dit op een kalme manier doet, gaat je ouder zich schuldig voelen voor zijn/haar gedrag.

Schelden, roepen of tieren je ouders tegen je? Stop dan een briefje in je zak waarop je aanduidt hoe vaak ze dat doen. Als je achteraf dat briefje laat zien, zullen ze met vervelende gevoelens zitten en er rekening mee houden.

Let op met het woordje sorry! Het wordt vaak te pas en te onpas gebruikt. Let daar op, want zo gaat de betekenis ervan verloren.
Een goede verontschuldiging doet wonderen. Maar dan moet je het wel zo doen:
-verontschuldig je vóór er al problemen zijn
-laat zien dat je het meent

Als je je ouders niet meteen onder ogen wil komen, kan je ook schrijven. Doe het dan zo:
-schrijf of teken een korte boodschap
-schrijf je een brief, of teken je een verhaal, neem er dan de tijd voor
-begin met je te verontschuldigen voor de ruzie, zeg nog waarom je precies dát doel wil bereiken, en vraag om antwoord

 

Strategie 5: Jij bent het voorbeeld

Je ouders moeten nog veel leren, dus is het aan jou om het goede voorbeeld te geven. Doe wat jij zou willen dat ze bij jou doen. Je hebt graag dat ze naar je luisteren, luister ook naar hen. Probeer je ouders te begrijpen, zij zullen dan ook meer moeite voor jou doen.

Praat ook in de “ik”-vorm, wie voor zichzelf praat en zijn zin met ik durft te beginnen, trekt de aandacht en zet aan tot nadenken. Je hebt eigen ideeën, een eigen mening. Kom daar zelf voor uit, zeg niet “ze zeggen” maar “ik wil zeggen”.

Ouders zijn, in het algemeen, fier als hun kind een eigen mening heeft en die op een positieve manier kan formuleren. Het streelt hun ijdelheid een beetje, want ze schrijven dit toe aan een goede opvoeding. Leuk toch.

Gebruik de “ik” vorm ook weer niet altijd, anders is er weer een grote kans om in een ruzie te hervallen.

Vergeet ook niet je ouders te vertellen wat je zelf vindt van je beslissing. Ook wanneer je beslissing niet zo geslaagd blijkt te zijn. Zo gaan je ouders jouw gedrag beter begrijpen en ook sneller met jou akkoord gaan.

Sluit ook een compromis niet uit. Je ouders hun zin én jij de jouwe!

 

Strategie 6: Het is dus niet voor mij hé, maar voor mijn toekomst

Als je ouders wéér eens beginnen met jouw eeuwig adviezen te geven, kan je een discussie aangaan, óf kan je je ouders laten uitpraten en onthouden wat ze te vertellen hebben. Daar kan je namelijk later op inspelen!

Probeer niet dadelijk de visie van je ouders te veranderen: daarvoor zijn ze nu eenmaal te oud. Maar doe dit stapje per stapje. Vraag bijvoorbeeld een proeftijd om een bepaald project uit te voeren en als dat goed lukt, loopt het als gesmeerd.

 

Strategie 7: Denk aan een onderhandelaar

Maar een onderhandelaar is natuurlijk niet jouw beste vriend en toevallig de vijand van je ouders. Deze zou natuurlijk sowieso jouw kant kiezen en niet meer objectief zijn.
De rol van de onderhandelaar is eigenlijk dezelfde als die van een tolk. Bemiddelaar spelen tussen jou en je ouders.

Natuurlijk kan ook je vader een bemiddelaar spelen tussen jou en je moeder (en andersom), ouders praten er dan vaak met elkaar over en dat bespaart jou weer een hele hoop problemen.

Vergeet niet je onderhandelaar zorgvuldig te kiezen, deze betekent vaak een ware hulp!

 

Strategie 8: De beloning

Heb je er al eens over nagedacht wat een bedankje kan doen?

Als je eens een keertje langer weg mag blijven, wat extra zakgeld krijgt, niet hoeft te helpen met de afwas, je lievelingsgerecht klaar staat,…bedank je ouders dan even. Je zal zien dat ze daar stukken beter gezind van worden én dat ze zelf niet eens merken dat je een half uurtje te laat bent of dat je je kamer wéér niet hebt opgeruimd.

Je ouders worden beter gezind en zo beloon je niet alleen hen, maar ook jezelf!
 

Strategie 9: Ik kies mijn eigen straf!

Je komt te laat thuis komt van een feestje, bovendien heb je een glaasje teveel op, én… je ouders zijn nog wakker! Daar hangt een sanctie aan vast, denk je. Maar, wees zo slim en zorg dat je de eerste bent die over jou straf begint!

Je ouders verwachten dat immers niet van jou, met het gevolg dat de bal in jouw kamp ligt. Erken dat je fout zat en stel een alternatief voor om het goed te maken. Stel bijvoorbeeld voor de kosten te delen of je ouders te helpen tot je “schulden” zijn afbetaald.

Stel je verantwoordelijk op en je ouders worden vanzelf wat milder.

 

Strategie 10: Jij bent de winnaar… als je toegeeft

Zeg “ik begrijp je” en meen het ook. Dit laatste is vast wel wat moeilijker, maar het is een gouden raad die je heel wat kan opbrengen. Je ouders verwachten toch zeker niet dat jij hen gelijk gaat geven? Ze verwachten zich eerder aan ellenlange discussies en een scène waar de buren van kunnen meegenieten, maar je geeft hen gelijk??

Na het gelijk geven is het dan natuurlijk tijd om te ondernemen. Probeer om af en toe het moeilijke onderwerp aan te halen tijdens het avondeten of wanneer de gelegenheid zich voordoet. Laat zo je ouders zich stukje bij stukje gewennen aan dit onderwerp. Na een tijdje is het niet meer zo nieuw en bedreigend voor hen en worden ze vanzelf wel wat meer soepel.

Vergeet niet geduld uit te oefenen, alle begin is moeilijk!
 

 

E.H.B.O. ?

Lukt het na al deze strategieën nog niet om tot goede resultaten te komen? Lees ze dan nog eens over en kijk of je niks over het hoofd gezien hebt. Anders kan je ook altijd eens praten met een professional in dit vak: een leerkracht, schoolpsycholoog, anonieme hulplijnen, … maar ook met de mensen van dit JAC!

Zo kom je misschien wel tot een goede oplossing: samen weet je immers meer dan alleen!