Enkele getuigenissen:
Karen 18 jaar
"Ik was na het zesde niet klaar om een studiekeuze te maken. Ik had al eerder gehoord van de mogelijkheid om je zesde over te doen in het buitenland maar ik wist echt niet waar ik moest beginnen zoeken. Een vriendin zei me eens langs te gaan op het JAC. Daar kreeg ik uitgebreid informatie en ik ben nadien nog een paar keer langs geweest om een aantal dingen in orde te brengen."
Rachida, 15 jaar
"Ik was op zoek naar informatie over een vakantiejob. Ik had dit nog nooit eerder gedaan. Mijn ouders zeiden dat ze op het JAC zouden kunnen helpen. Bleek dat je gewoon eens kon binnenspringen, zonder een afspraak te maken. Dus ben ik op een woensdagmiddag met een stel vriendinnen langs geweest. Ik werd ingelicht over mijn rechten en plichten als jobstudent. Er komt toch meer bij kijken dan ik dacht. Ik kreeg ook een brochure mee naar huis zodat ik alles nog eens op mijn gemak kon nalezen. Als ik nog vragen heb, ga ik nog eens langs of stuur hen een mailtje."
Mieke 19 jaar
"Ik ben net afgestudeerd en wil nog even wat anders doen voor ik begin te werken. Een opleiding, een job in het buitenland? Toen ik nog scholier was, ging ik soms langs bij het JAC om documentatie voor een schoolwerkje te lenen. Nu ga ik naar het JAC om te horen wat er allemaal mogelijk is en wat mijn rechten en plichten zijn. Ik weet zeker dat we samen iets zullen vinden."
Bianca 17 jaar
"Ik ben zwanger. Ik durf dit echt niet aan mijn ouders te vertellen en weet niet wat te doen, mijn vriendin gaat mee naar het JAC om alles op een rij te zetten."
"Ik word thuis regelmatig hardhandig aangepakt. Ik durf hier met niemand over te praten. Ik bel naar het JAC omdat ik weet dat ik m'n naam daar niet moet zeggen en dus in alle vertrouwen m'n verhaal kan doen."
Peter 16 jaar
"Ik zit met iets in mijn hoofd, ik weet zelf niet goed wat. Ik voel mij gewoon niet goed in mijn vel. Op school lukt het daardoor ook niet zo goed. Aan mijn vriendin kan ik niet alles kwijt en thuis willen ze vooral dat ik dit jaar slaag, al de rest vinden ze minder belangrijk. Ik moest mijn hart eens kunnen luchten. Daarom ben ik bij het JAC binnengestapt. Men kon echt goed inschatten waar ik mee zat. Het verbaasde me hoe je met iemand die je eigenlijk niet kent, toch goed kan praten over wat je bezighoudt. Ik ben blij dat ik alles eens op een rijtje heb kunnen zetten. Ik ben er nog niet uit maar ik weet nu waar ik naartoe kan als het allemaal weer eens teveel wordt. Ik kan ook gewoon eens mailen. Ik weet nu dat er iemand is die mij begrijpt of probeert te begrijpen. Dat geeft mij de moed om verder te doen."
